Aristoteles’in “Nikomathos’a Etik” eseri, Batı felsefesinde ahlak felsefesi üzerine yazılmış en önemli metinlerden biridir. Eser, Aristoteles’in oğlu Nikomakhos’a ithaf edilmiştir ve ahlakın, erdemlerin ve insanın iyi yaşama ulaşma yolundaki etik anlayışını derinlemesine ele alır. Aristoteles, etik kavramını erdem ve mutluluk kavramları etrafında şekillendirir ve insanın nihai amacının “eudaimonia” (mutluluk, iyi yaşam) olduğunu savunur.
Aristoteles’e göre mutluluk, insanın doğal yeteneklerini en iyi şekilde kullanarak erdemli bir yaşam sürmesiyle elde edilir. Erdemler ise iki uç arasında bir orta yol bulma sanatıdır. Bu düşünceye göre, aşırı uçlardaki davranışlar zarar vericidir; örneğin, cesaret erdemdir ancak aşırı cesaret pervasızlığa, yetersiz cesaret ise korkaklığa yol açar. Bu nedenle, her erdem, dengeyi bulmakla ilişkilidir.
Kitapta, Aristoteles farklı erdem türlerini açıklar: ahlaki erdemler (cesaret, cömertlik, dürüstlük) ve entelektüel erdemler (bilgelik, kavrayış). İnsan, hem ahlaki hem de entelektüel erdemleri geliştirdiğinde, iyi bir yaşam sürdürmenin yolunu bulmuş olur. Bu nedenle, etik yalnızca bireysel değil, toplumsal bir boyuta da sahiptir. Aristoteles’e göre, iyi bir yaşam ancak iyi bir toplum içinde mümkün olabilir. İnsanlar, toplumun bir parçası olarak başkalarına karşı da sorumluluk taşırlar.
