Immanuel Kant’ın 1781 yılında yayımladığı Saf Aklın Eleştirisi (Kritik der reinen Vernunft), felsefe tarihinin en etkili ve önemli eserlerinden biri olarak kabul edilir. Bu eser, Kant’ın epistemoloji ve metafizik alanındaki temel düşüncelerini içerir ve modern felsefeye büyük bir katkı sunmuştur. Kant, bu çalışmasında insan bilgisinin sınırlarını, yapısını ve nasıl işlediğini ele alır. “Saf akıl” terimiyle, Kant, deneyimden bağımsız olarak çalışan, yani doğrudan duyulara başvurmadan bilgiyi işleyen zihinsel yetilerden bahseder.
Kant’ın temel amacı, insanın bilme yetisinin sınırlarını belirlemek ve metafizik sorulara (örneğin Tanrı, özgür irade, ruhun ölümsüzlüğü gibi) aklın sağlayabileceği yanıtların doğasını incelemektir. Kitapta öne çıkan önemli kavramlardan biri, a priori ve a posteriori bilgi ayrımıdır. A priori bilgi, deneyimden önce, saf düşünce ile elde edilen bilgiyi ifade ederken, a posteriori bilgi deneyime dayalıdır. Kant’a göre, insan zihni dış dünyadan aldığı verileri düzenler ve şekillendirir, bu nedenle deneyim, algıların zihinsel bir düzenlemesi ile mümkündür.
Kitapta öne çıkan bir başka önemli kavram da fenomen ve numen ayrımıdır. Fenomen, insanın duyusal deneyimleriyle algılayabileceği gerçeklik düzeyidir. Numeni ise, insanın doğrudan bilemeyeceği, zihnin sınırlarının ötesinde olan, şeylerin kendisidir.
Çok farklı açıdan metafizik ve akıl, önerilir