Rasim Özdenören’in Gül Yetiştiren Adam adlı eseri, derin bir felsefi ve manevi arka plan üzerine kurulmuş, içsel bir yolculuğu anlatan bir romandır. Yazar, bu eseriyle modern dünyanın karmaşası içinde insanın ruhunu kaybetmeden, manevi değerlerini koruyarak var olma mücadelesini işler. Roman, adını aldığı “Gül Yetiştiren Adam” karakteri üzerinden bir arayış hikayesini okura sunar.
Başkarakter, adı belirtilmeyen bir adamdır; gül yetiştirmeyi hayatının merkezine almıştır. Gül, burada sembolik bir anlam taşır; maneviyatın, aşkın, sabrın ve içsel yolculuğun bir simgesidir. Gül yetiştiren adam, yaşadığı dünyanın yozlaşmasına, modern yaşamın insani değerlerden uzaklaşmasına karşı adeta bir direnç noktasıdır. Her bir gül, hayatın anlamını bulma ve bunu koruma çabasını temsil eder. Roman boyunca, bu karakterin manevi arayışı, toplumun dayattığı yüzeysel değerlerle çatışır.
Kitapta ele alınan ana temalardan biri de insanın varoluş mücadelesidir. Gül yetiştiren adam, günlük hayatın yoğun baskılarına ve modern dünyanın materyalist yaklaşımına rağmen, manevi değerleri koruma mücadelesi vermektedir. Bu, hem bireysel bir arayış hem de toplumsal yozlaşmaya karşı bir başkaldırıdır. Rasim Özdenören, bu karakter üzerinden insanın ahlaki ve manevi değerlerine sarılarak yaşadığı dünyada nasıl ayakta kalabileceğini, yaşamın özüyle nasıl bağlantı kurabileceğini sorgular.
Romanda, modern toplumun yüzeyselliği ve maneviyattan uzaklaşmış yapısı sert bir şekilde eleştirilir. Yazar, teknolojik gelişmelerin ve kapitalist düzenin insanı nasıl bir yalnızlığa sürüklediğini ve insan ilişkilerini nasıl bozduğunu etkili bir dille anlatır. Gül yetiştiren adam, bu yabancılaşmaya karşı bir direnç sembolü olarak karşımıza çıkar. O, hayatın gerçek anlamını bulmanın sabır, sebat ve derin bir manevi bağlılık gerektirdiğini temsil eder.
Rasim Özdenören, roman boyunca simgelerle dolu bir dil kullanır. Gül, sadece bir çiçek değil, aynı zamanda insan ruhunun derinliklerindeki değerleri ve aşkınlığı temsil eder. Gül yetiştiren adamın çevresindeki insanlar ve olaylar, modern dünyanın kaybolmuşluğunu ve anlam arayışını yansıtır. Romanın sonunda, karakterin manevi yolculuğunda geldiği nokta, okuyucuya derin bir içsel sorgulama fırsatı sunar.
Gül Yetiştiren Adam, yalnızca bir roman değil, aynı zamanda bir metafor olarak da okunabilir. Modern dünyanın yüzeyselliğine karşı içsel bir yolculuğa davet eden bu eser, insanın kendini ve varoluşunu yeniden keşfetme çabası üzerine derin bir anlatım sunar.
